Mihnet ile yaptığı iyiliği öldüren

Kem sözüyle kurulmuş köprüyü yıkan

Tüm cihadı söylenmekten ibaret

Söylediği şeyleri kulakları duymayan

Kişilerin peşinde hidayet var sanan

Samimi, gözü yaşlı, gönlü kırık

Ey fedakârlıkta sınır tanımamış zirve

Alenza! Geldiğini görmedi kimse.

Tayyı mekân dursun, tayyı zaman dursun

Tayyı hâl için bir yol bulunsun

Nevaî ve Fuzuli’nin gittiği yoldan yürü

Belki de böyle yaşar uhdende saklı sevda.

Yürekleri üryan gelip yine üryan gidenler

Bilmezler sakladığın hazinenin değerini

Sen tenin için ruhunu kurban etmedin…

Ben sevdiğimde gerçekten sevdim

Özlemekten bıkmadığım sevgili için

Yorulmadığım hicranları yaşadım

Duymamaya kararlı olduğum haykırışlar

‘Aşk olsun’ demedi hiç, aşkı yok sayar…

Beni de yok saydınız, ama varım

Kâinat korosunun içinden

Arada bir tizleşen akortsuz sesinizi

Bakışlarınızda gizlenen öfkenizi duyarım.

Bu sebeple melâlimi anlamaz herkes,

Herkes yaşadığım hicranlara katlanamaz

Kucaklayamazlar, yar gibi saramazlar

Servetleri gibi saklayamazlar Alenza

Benim sakladığım bir servetim yok

Varsa bir şeyim, onu da çabuk harcarım

Ama dokunmam aşktan yana

Korkunç güzellikte bir heyelan

Gelirse üzerime korkmam, kalmam altında

Ben korkmadım hiç kimseden

Kendimden korktuğum kadar

O zaman sığınırım, inandığım Allah’a

Titrerim, haşyetten ağlarım, biliyorsun Alenza

Yoksa her şeyi yakmak arzumu tutamam

Kırmak ve parçalamak isteğimi bastıramam.

Dolaşırken bizimle aynı iklimde

Heyecanla haykırdın, herkes duydu sesini

İşte Akif, ‘Üstad’ gerçek bir şair

Bu zirve hangi mikyas ile ölçülebilir

Vatanla bütünleşir, milletle bütünleşir

Her bir acı sinesinde katlandıkça katlanır

Edipler O’nun şiirini karanlıkta görse tanır…

Yerden ziyade gökyüzüne yakın sözler

O’nu görünce ayağa kalkar, görmezse özler.

Şimdi bir daha yaşasaydı, her satırında

Bütün ıslam coğrafyası sayılıp dökülürdü

Kim bilir belki de gördüklerine dayanamaz

Dönerdi hemen kabrine, erkenden ölürdü.

Aylar bize hala muharrem Alenza,

Ezansız, minaresiz ve merhametsiz

Ama düzenli, ama çirkin ve temiz

Sömürülerle kurulmuş şehirlerin banileri

Evet, güzel silahlar da yapabilirler

Herkes yaptığının üstüne adını da yazabilir

Fakat bir ‘Çanakkale Destanı’ yazamazlar.

Hep zaferin şevki ile yaşamış bir milletin

Çocukları ölürken de kahramanlık burcuna

Bir daha indirilemez bir bayrağı diktiler.

Fakat savaşı kazananlar, bir daha konuşamadılar…

İşte onlardan geriye kalan artıklar

İşgalci Batı karşısında ‘hazrol’dalar…

Özgürlükle anarşinin fark etmeyip farkını

Tüm ölçü ve değerlere bıkmadan saldırdılar

İslam’dan koptuğunu saklayan Müslümanlar

Müslümanların bayraktarı oldular

Kilisede söylenen şarkılara katılmış

Çan sesi eşliğinde söylenen ninnilerle

Önce Kitab’ı uyutup, kitabına uydurdular

Düşler ve rüyalar yerine kâbuslar

Akınlar ve fetihler yerine izmihlal hep izmihlal

Ben Batı’nın ‘günbatımı’ndan başka

Hiçbir şeyini sevmedim Alenza…

Kosova, ıstanbul ve Çanakkale

Kâfidir bir tarihin başına taç olarak.

Aradım Meşhed’i, tırmandım surlara

Bu sefil yirmi birinci yüz yılda

Ne Gazi Hünkâr vardı, ne de bir Fatih

Ne Uluğ Bey vardı, ne Malkoçoğlu.

Ne bir Hayme Ana ne de bir Dilşad

Hasretim çağımda kahramanlara

Hasretim, özlediğim vatanım kadar…

Alenza, böyle bir tarihe sahip bir millet

Öğrenirse tarihini, sarsılır, ağlar

Bir ayağını mihvere koyarsa kalkar

Meselâ Niğbolu’ya, meselâ Mohaç’a

Sen kalktın, tut elimden beni de kaldır

Elbette her yapılanın bedeli vardır

Düğümler vuran toplum hayat damarlarına

Kendini sonlandırır, bir şey kalmaz yarına

Kalmadı işte…

Tarihinden koparılmış bir nesil

Böyle alçak, böyle iğrenç ve sefil

Elden önce sövüyor, kahraman atasına

Dönüp dönüp ediyor, Kevser konan tasına

Alenza! Silme gözyaşlarımı, bırak

Biraz sükûna eriyorum ağlayarak

Ne yapalım da değişsin bu makûs talih

Bir yaralık merhemi, hangi yaramıza sürelim

Gönlümdeki isyanları sen bari anla

Evet, ben hala,

‘Öz yurdumda garibim, öz vatanımda parya’