Sizin ‘aydınlanma’nız karartırken dünyayı

Kirlendi insanlık, yağsın yağmurlar

Kamçılayan taneleri olursa olsun

Özü de bir vezni de ‘çiçek ve çocuk’

Neden her şeyden böyle çok korkuyorlar

Yürekten başlamazsa, bastırılır isyanlar

Örselenen duyguları sağaltan bir hekimsen

Bilirsin buralarda her an her şey olabilir

İçin yanarsa bir aşkın acısından, bir türkü yak

Herkesin sabretmeyi öğrendiği dünyadan

Sen hiçbir şey öğrenmeden mi gideceksin

Sonra bir de ağıt yak, kederi unutanlar inlesin

Ey okyanuslara dur diyen kayalıklar!

'Sevdamı özgür bırakmasam, öfkemi de

 Ne diyorsan peki!’ desem anlaşabilir miyiz?

Bilginin insana tahakkümü hangi cins kölelik

Beşerin bitpazarı, bu insan çöplüğünde

Her şeye bir izah var, ama buna kalp ne der?

Ben okununca anlaşılmayan yazılar yazmam

Memleket renginde çay olmadan konuşmam

Çek git şifacı, ‘Kelin merhemi olsa’ demezler mi?

Bırak yaralı yanlarımı, ne kalacak ardımda

Esen yel yakar insanı, çöken bulut, soğuyan hava

Sürdüm kendimi içimin gurbetinden, içimin sılasına

Hepsi kendisine sarılan bu insanlar

Hevanın kuluyken, hangi tanrıya tapıyorlar

Üstelik ‘Dost yumruğu çetin olur.’ diyorlar

‘Dikenlerden muzdaribim’ diyenler münafıktır

Bu çağ bizim çağımız; kirli, aşksız ve sefil

Bu çağın günahını hangi peçe örtebilir?

Kaçan kelimelerle, saklanmamış sözlerle

Sınırları yâr elinde emek emek çizilmiş

Gasp edilmemiş gönlün bilinmez zirvesinde

Herkes hak edemez ebedi bir hayatı

Bir hayal ki bin canımı birer birer verirdim

Yaşarken de kefenimi çıkartmayın üstümden

Hakikatin tahtında, sözde gerçekler

Yakaladım sanınca sonsuzluğun sonunu

İnsansı tavırlarla, kravatlı vampirler

Neden hayatı bana engelli koşu eder?

Dağla yaralarımı, her şeye bir sebep lazım

Gözlerimi sil ama hüznüme dokunma sakın

Sen söyle, az şey midir, çocuklara babalarını

Örnek gösteremeyen annelerin acısı

Ölüm olsa derlerdi ki: ‘Cennet mekânın,

Ruhuna el-fatiha’ Zorluyor seni kanatların

Kıvranırken gözlerinde örneksizlik acısı

Uçamayan kuşlarım, ruhunuza el-fatiha

Kıskançlıktan çatlayıp geberen, fakat

Birbirine yağ çekmekten geri kalmayan,

Hayran söz ve hayran bakış kölesi,

Bu sürekli oyunculara, bu rol hırsızlarına

Öfkeliyim evet, bana mı soruyorsun şimdi

‘Ben niye surat asıyorum?’ Bilmiyor musun?

Bir şey yaptıktan sonra övünerek anlatan

Bu kıyamet alametleri, nerden-nasıl zuhur etti

Hümanistmiş bunlar, evrensel düşünüyorlarmış

Bunlar çoktan aşmışlar, o eski teraneleri

Sen bari yaşamadığın duyguları anlatma

Bırak beni kitabıma, yüreğim daralıyor

Var olmak kavgası ya da kendini ispat davası

Nereye kadar, ne getirir ve neden

Bu yalakalar ordusu, bu sahibinin sesi neye yarar

Bir çocuk kesse yolumu, küçük elleriyle tutsa elimden

‘Nereye gitmek istiyorsun evlat?’ desem

‘Cennet’e’ der de beni sevindirir mi acep?

Yatıp da sırt üstü tepinen karınca vardı

Ya da hani ıbrahim’e ağzında su taşıyan

Anlatmadılar yaptıklarını, ama anlatıldılar

Sense kahve içerken seyrettin yakılan ateşleri

Ağlamışsan, kendi ateşin sönsün diye ağladın

Bense hâlâ hayran olacak hiç kimse bulamadım.

Gönlümün emek verdiği, irfan sofralarında

Kalbimin inkılâbı, kendisiyle yüzleşti

Mazlumlar arasında yer ararken kendime

Güçsüzlüğün dayanılmaz acısı, sordu bir daha:

‘Uğruna yaşanacak, ölünecek ne kaldı?

Olmak ya da ölmek, başka mesele var mı?

İki çift laf edelim, duymadığım şeyler söyle

Yankılanmasın sende düşüncelerim, ancak de ki:

Her ayrılık bitecek, her giden geri dönecek

Kem göze kurban giden İsmail değil, aşktır aşk

Panzehirdir her şeye, evet ‘Önce aşk vardı.’

Yalnızca "Yar" deseydin, "Yar" elbette duyardı.